قبلا هم بارها گفتم که دلیل خیلی از پرهیزها و استرس ها کمال طلبی است...به دنبال خودش حساس بودن رو میاره... حتی حساسیت به کوچکترین انتقادات ... با این ترس که نکنه از اون ایده آل فاصله بگیری... اینکه فکر می کنی باید یه ایده آلی صورت بگیره ... در حالیکه حتی خیلی وقتها ایده آلی وجود نداره... همه چیز نسبی و قابل قبول یا سلیقه ای است و یا اهمیتی نداره... اگر این حس رو کنترل کنی کارها خیلی راحت تر و بهتر جلو می ره... حساسیتت کمتر می شه... ثباتت بیشتر می شه... مودی نمی شی... به خودت اعتماد می کنی و از خودت لذت می بری

مردونگی و سر حرف و قول بودن... دبه نکردن ... سو استفاده نکردن... خیلی صفت مهمی است... البته متاسفانه عده زیادی ندارند، حرفهای بچگانه می زنند... همین چند روز چند موردش رو دیدم.من هم باید صریح باشم. شاید باید یاد می گرفتم و الان وقت عمل است... در سیاست هم مردونگی لازمه... که باز خیلی ها ندارند... توی اون قضیه هم بیشتر از بحث پولی و مالی بحث حق و حقوق شهروندی برام مهم بوده...نوع حرف زندنم خوب بود... حداقل وجدان خودم راحت است... این می شه یک الگو باشه...

ناراحت و افسرده که هستم... بچه که بودم چه نگاهی به دنیا داشتم.... ولی دنیا جای عجیبیه... شاید اونجور که من فکر می کردم نبود...

سرگردون شدم... می دونم مشکل برای همه هست... شاید باید قدر عافیت رو بیشتر دونست... خسته هم شدم... امیدوارم که درست بشه....

سخت بود...

اگر کمال خواه نباشی... اگر کمال طلب نباشی... می تونی دارنده ترین .. با اعتماد به نفس ترین و شادترین باشی...

از زمانی که دیگه فکر قبل و بعدش رو نمی کنم... میام خونه فکر نمی کنم و پذیرفتم خودم و این روش رو فکر می کنم دارم سریعتر به کارها می رسم... رمزش این بود که مقابل هر کسی در موقع زنگ زدن بیرون رفتن و هر جایی فکر کنی که خونه خودتی در خلوتی و یا کنار آشنایانی... یعنی حضور دیگران متاثرت نکنه.... همونطور که اونجا فکر می کردی و حرف می زدی همونطور باشی... به احوال خودت دقت کنی و اگر ببینی که داری از اون حالت در میای جلوش رو بگیری و همین می شه رفتار درست... و وقتی این شکلی باشی بدون فکر و دغدغه های الکی کاری رو شروع می کنی و این خودش باعث سرعت به کارها می شه